*खेकडे आले… गप्पा रंगल्या… आणि पैसे राहिले! दि. १६ ऑगस्ट २०२६

🦀 खेकडे आले… गप्पा रंगल्या… आणि पैसे राहिले! 😄 दि. १६ ऑगस्ट २०२६

परवा सायकलिस्ट मित्र विकास खेकडे घेऊन आला...

ट्रॉम्बेच्या विद्या ताईंनी खास त्याच्याकडे खेकडे सुपूर्द केले होते... मानखुर्द स्टेशनवरून विकासने ते घेतले आणि पठ्ठ्या तडक घरी पोहोचला...

खेकडे फ्रीजमध्ये गेले… आणि आम्ही गप्पांमध्ये मश्गूल झालो...

मग काय… गप्पांची अशी काही मैफल रंगली की खेकड्यांचे पैसे द्यायचे आहेत, ही अत्यंत महत्त्वाची आर्थिक बाब माझ्या लक्षातून अलगद निसटली...

काल फ्रीज उघडून खेकड्यांकडे नीट पाहिलं आणि लक्षात आलं...

अरेच्चा! हे तर डोलीचे खेकडे आहेत... आणि पैसे नाही दिले... आत लाख भरलेलं… म्हणजे खेकड्यांच्या दुनियेतले एकदम VIP...

आता खेकडा खाणं ही कला असेल, तर खेकडा साफ करणं ही तर पदवी परीक्षा होती...

खेकड्याचे दोन भाग करायचे, व्यवस्थित साफ करायचे आणि हे सगळं करताना त्याचे टोकदार दाते हाताला लागू द्यायचे नाहीत...

म्हणजे समोरचा खेकडा मेलेला असला, तरी त्याला हाताळताना आपल्याला जिवंत असल्यासारखीच सावधगिरी बाळगायची...

रात्रीच सर्व खेकडे मस्त साफ करून ठेवले...

आज रविवार…

आणि सकाळपासूनच स्वयंपाकघरातून येणाऱ्या वासाने जाहीर करून टाकलं होतं...

“आज घरात काहीतरी मोठं घडणार आहे!” 

बायकोने रस्सेदार, झणझणीत, चमचमीत खेकड्यांचं कालवण बनवलं...

दुपारच्या ताटात गरमागरम चपाती… सुवासिक इंद्रायणी भात… आणि सोबतीला लालभडक चमचमीत खेकड्यांचं कालवण... म्हणजे पर्वणीच होती...

पहिला घास घेतला… आणि रविवार सार्थकी लागल्याचे समाधान झाले...

खेकडे खाण्याची गंमतच काही वेगळी असते...

इथे काटा-चमचा या उच्चभ्रू मंडळींचा काही उपयोग नाही... दोन्ही हात मैदानात उतरवावे लागतात...

एका हातात खेकड्याचा डेंगा…  दुसऱ्या हातात नांगी… ओठांवर रस्सा… बोटांवर कालवण… आणि काही वेळात दाढी-मिशीसुद्धा त्या जेवणात अधिकृतरीत्या सहभागी झालेल्या...

खेकडा खाताना माणूस कितीही सुसंस्कृत असला, तरी पाच मिनिटांत त्याच्यातला आदिमानव जागा होतो...

पण खरी गंमत पुढेच…

एखादा मस्त भरलेला तुकडा तोंडात गेला की डोळे आपोआप मिटतात…

आणि क्षणभर वाटतं...

आपण डायनिंग टेबलावर नाहीच…

आनंदाच्या ढगावर बसून विहार करतोय...

अशा वेळी पोट म्हणतं,

“बस झालं!”

पण मन म्हणतं...

“अरे, खेकडा शिल्लक आहे… दोन घास अजून होऊ दे!” 

आणि म्हणूनच खेकड्यांच्या जेवणात दोन घास जास्त जाणं हा दोष नसून… तो खेकड्यांचा अंगभूत गुणधर्म आहे...

आजच्या या रविवारच्या खेकडा-महोत्सवाचे तीन खरे मानकरी...

विद्या ताई... खेकड्यांसाठी...

विकास... ते सुखरूप घरपोच आणण्यासाठी...

आणि बायको  स्वप्ना...  त्या खेकड्यांना चमचमीत कालवणाचं स्वर्गीय रूप देण्यासाठी...

तिघांनाही मनापासून धन्यवाद...

आणि हो विकास…

गप्पांच्या नादात खेकड्यांचे पैसे राहिले आहेत हे खेकडे खाल्ल्यावर पुन्हा आठवलंय...

विद्या ताईंना विचारून किती द्यायचे ते सांग बाबा…

“नाहीतर पुढच्या वेळी खेकडे ट्रॉम्बेलाच

 थांबतील… आणि घरचा पत्ता विसरतील...

सतीश कुसुम विष्णू जाधव...

खवय्या...

पुन्हा एकदा सायकलच्या साथीने… नव्या उत्साहाने सायकल वारी सुरू... दिनांक १०.०८.२६

पुन्हा एकदा सायकलच्या साथीने… नव्या उत्साहाने सायकलवारी सुरू... दिनांक १०.०८.२०२६

गेल्या काही दिवसांपासून मनाच्या कोपऱ्यात एकच प्रश्न सतत घुटमळत होता... पुन्हा सायकलवर कधी बसता येईल?

सायकलच्या दोन चाकांबरोबर माझ्या आयुष्याची एक मोठी सफर जोडलेली आहे. 

रस्त्यांवरून हजारो किलोमीटर फिरताना मिळालेला आनंद, डोंगर चढताना घेतलेला प्रत्येक श्वास, चेहऱ्यावर येणारा वारा आणि क्षितिजाला गवसणी घालण्याची प्रत्येक नवी उमेद… या सगळ्यामुळे सायकलिंग ही आवड आणि छंद याचबरोबर जगण्याचा एक अविभाज्य भाग बनली आहे.

मात्र २९ जुलैच्या अपघातानंतर सायकल काही दिवसांसाठी बाजूला ठेवावी लागली आणि शरीराला विश्रांती देणे भाग पडले. मन मात्र सतत पुन्हा त्या सायकलच्या साथीची वाट पाहत होते.

आज ब्रिच कँडी हॉस्पिटलमध्ये स्पाईन सर्जन डॉ. समीर दळवी यांची भेट घेतली. DEXA, MRI आणि X-Ray चे सर्व रिपोर्ट त्यांच्यासमोर ठेवले. त्यांनी प्रत्येक रिपोर्ट बारकाईने पाहिला आणि पाठीच्या मणक्यांची प्रत्यक्ष तपासणी केली. आवश्यक न्यूरोलॉजिकल तपासणीही केली. सध्या पाठीच्या विशिष्ट भागात केवळ सुमारे १० टक्के वेदना जाणवत असल्याचे मी सांगितले.

रिपोर्ट आणि तपासणीचा सविस्तर आढावा घेतल्यानंतर डॉक्टरांनी दिलेली माहिती मनाला मोठा दिलासा देणारी होती. 

T12 आणि L2 या दोन मणक्यांना फ्रॅक्चर झाले असले तरी त्यामध्ये कोणताही collapse झालेला नाही आणि सध्याची परिस्थिती समाधानकारक आहे. पुढील उपचार औषधोपचार, योग्य काळजी आणि शरीराला आवश्यक वेळ देण्यावर आधारित आहेत.

DEXA स्कॅनमध्ये हाडांची घनता कमी असल्याचे, T-score सुमारे -3 असल्याचे लक्षात घेऊन हाडांची मजबुती वाढवण्यासाठीही उपचार सुरू करण्यात आले आहेत. डॉक्टरांच्या प्रिस्क्रिप्शननुसार Tayo 60K आठवड्यातून एकदा सहा आठवडे, तसेच Calcium supplement दररोज तीन महिने घेण्याचा सल्ला देण्यात आला आहे. वेदना जाणवल्यास Etoricoxib (Etoshine) घेण्याचा सल्लाही देण्यात आला आहे.

एक महिना नियमित उपचार आणि आवश्यक काळजी घेतल्यानंतर पुढील तपासणी करण्यात येणार आहे. त्यानंतर Standing Lumbosacral/Dorsolumbar Spine X-Ray – lateral view करून फ्रॅक्चरची स्थिती तपासली जाणार आहे. तसेच डॉक्टरांनी स्पष्टपणे सांगितले आहे की लांब पल्ल्याची Touring Cycling आणखी चार आठवडे टाळायची आहे.

आणि मग आले ते शब्द… ज्यांची गेल्या काही दिवसांपासून मन आतुरतेने वाट पाहत होते!

“छोटे, रूटीन सायकलिंग सुरू करण्यास हरकत नाही.”

बस्स!

हे काही शब्द ऐकले आणि जणू मनावर ठेवलेला मोठा दगडच बाजूला झाला. चेहऱ्यावर नकळत हास्य उमटलं. कारण सायकल काही दिवसांपासून स्थिर होती; पण सायकलवारीची स्वप्नं मात्र कुठेच थांबली नव्हती.

त्याहून मोठा दिलासा म्हणजे पाठीचा पट्टा लावण्याची गरज नाही, इंजेक्शनची आवश्यकता नाही आणि ऑपरेशनची तर अजिबातच गरज नाही. योग्य औषधोपचार, काळजी आणि वेळ देऊन शरीराला सावरण्याची संधी द्यायची आहे.

ब्रिच कँडी हॉस्पिटलमधून बाहेर पडताना पावलांमध्ये पुन्हा एकदा वेग जाणवत होता. शरीरावरची दुखापत अजून पूर्णपणे विसरलेली नाही; मात्र मनात पुन्हा एकदा सायकलच्या चाकांचा आवाज घुमू लागला होता.

या संपूर्ण प्रसंगाने एक गोष्ट पुन्हा अधोरेखित केली... अपघातामुळे आलेलं गंडांतर आयुष्याचा वेग काही काळ कमी करू शकते; पण ध्येयावरचा विश्वास थांबवू शकत नाहीत.

या कठीण काळात औषधोपचार आणि डॉक्टरांचे कौशल्य लाभलेच; पण त्याचबरोबर कुटुंबीय, नातेवाईक, मित्रमंडळी आणि असंख्य स्नेहीजनांनी दिलेल्या प्रेमळ शुभेच्छा, प्रार्थना आणि आशीर्वादांची ऊब सतत सोबत होती. फोनवरून विचारपूस करणारे, संदेश पाठवणारे, प्रत्यक्ष भेटून धीर देणारे आणि मनापासून प्रार्थना करणारे प्रत्येक जण या सायकल वारीचा एक भाग बनले होते...

त्या प्रत्येक प्रेमासाठी, प्रत्येक शुभेच्छेसाठी आणि प्रत्येक आशीर्वादासाठी मनःपूर्वक कृतज्ञता! 

आता पुन्हा एकदा सुरुवात होत आहे…

मोठ्या राईडची घाई नाही… पण लांब पल्ल्याच्या प्रवासाची स्वप्नं मात्र पूर्वीसारखीच जिवंत आहेत…

आता शरीराची साथ घेत, प्रत्येक पेडलसोबत पुन्हा एक नवा प्रवास घडवायचा आहे! 

आधी छोट्या राईड्स…

मग शरीराची साथ पाहत हळूहळू वाढणारे अंतर…

डॉक्टरांचा सल्ला आणि शरीराचे संकेत यांचा आदर करत पुन्हा वाढणारा आत्मविश्वास…

आणि चार आठवड्यांनंतर, परिस्थिती समाधानकारक राहिली तर, पुन्हा एकदा त्या लांब पल्ल्याच्या Touring Cycling च्या रस्त्यांकडे वाटचाल!

उद्या सकाळी पुन्हा सायकलची घंटी वाजेल…

पेडलवर पाय पडेल…

चाकं हळूहळू फिरू लागतील…

रस्त्याच्या दोन्ही बाजूंनी निसर्ग धावत जाईल…

वारा पुन्हा चेहऱ्यावर येईल…

आणि क्षितिजाकडे पाहताना मन पुन्हा एकदा म्हणेल

“चला… सायकलवारी पुन्हा सुरू झाली!” 

कारण सायकलिंग ही आवड आहे, ती उत्कटता आहे आणि सर्वांत महत्त्वाचं म्हणजे ती जगण्याची ऊर्जा आहे!

या पुनरागमनाच्या प्रवासात साथ देणारे डॉ. समीर दळवी आणि संपूर्ण वैद्यकीय टीम यांचे मनःपूर्वक आभार. 

सायकल थांबली होती…

पण स्वप्नांची  सफर कधीच थांबली नव्हती...

जय श्री राम! 

सतीश कुसुम विष्णू जाधव

सायकलवारी… अविरत वारी…!

दुसऱ्या अपघाताची… दुसरी गंमत...गुरुपौर्णिमेच्या दिवशी घडलेली घटना २९ जुलै २०२६...

दुसऱ्या अपघाताची… दुसरी गंमत...

गुरुपौर्णिमेच्या दिवशी घडलेली घटना २९ जुलै २०२६...

जीवनात काही घटना अशा घडतात की त्या क्षणी त्या दुःखद वाटतात; पण काळ थोडासा पुढे सरकला की लक्षात येतं... अरे, ही तर आयुष्याने दिलेली एक सुंदर भेट होती... माझ्यासाठी २९ जुलैचा गुरुपौर्णिमेचा दिवस अगदी असाच ठरला...

सकाळी साडेसात वाजता मुलुंड ऐरोली नाक्यावर सायकलिंग मित्रांची भेट ठरली होती... डॉ. राजेश कांबळे, लक्ष्मण नवले, अतुल ओझा, संजय सावंत आणि मी... सगळे एकत्र येणार होतो गुरुपौर्णिमेनिमित्तानं... त्यामुळे सकाळी सहा वाजता लोअर परळहून सायकल घेऊन निघालो...

बाहेर रिमझिम पाऊस सुरू होता. रस्ता ओला होता. म्हणून नेहमीपेक्षा जरा जास्तच सावधपणे सायकल चालवत होतो... पुढची लाईट सुरू, मागचा ब्लिंकर सुरू... "सुरक्षित सायकलिंग"ची सगळी नियमावली पाळत होतो...

टिळक ब्रिजजवळ पोहोचलो तर सकाळचा भाजीबाजार रंगात आला होता. कोथिंबिर, मेथीची भाजी यांचा सुगंध, मिरच्यांच्या टोपल्या, विक्रेत्यांची लगबग, ग्राहकांची गर्दी… त्या सगळ्यातून हळूहळू वाट काढत पुढे निघालो. दादर, माटुंगा, सायन, चुनाभट्टी ओलांडत प्रियदर्शिनीजवळ आलो...

कुर्ल्याकडे जाणाऱ्या छोट्याशा फ्लायओव्हरवर चढत होतो. पावसाचं पाणी उताराने वाहत होतं. म्हणून अजूनच सावकाश सायकल चालवत होतो...

आणि अचानक...

"धाड!"

एवढाच आवाज झाला... आणि पुढच्या क्षणी मी सायकलवर नव्हतो...

मागून आलेल्या बर्फाच्या ट्रकने माझ्या सायकलच्या मागच्या चाकाला जोरदार धडक दिली होती... मी हवेत उडालो आणि दोन तीन फूट दूर जाऊन पडलो. पाठीत इतकी जोरदार कळ उठली की काही क्षण काय घडलं हेच समजेनासं झालं... डोक्यात हेल्मेट असल्यामुळे हेड इन्ज्युरी झाली नाही...

पण खरी गोष्ट इथूनच सुरू झाली...

ट्रकचा चालक अक्षरशः धावत खाली आला. त्याच्या चेहऱ्यावर भीती होती. त्याने मला उचलून बसवलं आणि घाबरलेल्या आवाजात विचारलं...

"सरजी... ज्यादा तो नहीं लगा?"

मी कसाबसा म्हणालो, "सायकल चालवणं तर शक्य नाही... पाठीत खूप दुखतंय."

तो म्हणाला, बाजूवाले बसने कट मारा... मैने ब्रेक दबाया... लेकीन टायर स्लिप हुवा और आपको धक्का लगा... "चलिए... पहले आपको सुरक्षित जगह ले चलते हैं."

त्याच ऐकण्याच्या मनस्थितीत नव्हतो... क्लिनरने सायकल ट्रकमध्ये टाकली..

जवळच त्याची बर्फाची फॅक्टरी होती. मला तिथे नेलं. फॅक्टरीतील बर्फ घेऊन पाठीला शेक दिला...

 मालकाला फोन केला. काही मिनिटांत मालक स्वतः आला. त्यांनी परिस्थिती ऐकून घेतली आणि एका क्षणाचाही विचार न करता म्हणाला,

"पहले आपको आपके दोस्तों के पास छोड़ते हैं."

मोठ्या xuv गाडीत माझी सायकल चढवली, मला पुढे बसवलं आणि थेट मुलुंड ऐरोली नाक्यावर आणून सोडलं... 

तिकडे सर्व मित्र माझी वाटच पाहत होते.

डॉ. राजेश कांबळे यांने जागेवरच तपासणी केली. पाय हलवायला सांगितले, हातांची हालचाल करून घेतली आणि हसत म्हणाला, "अरे, तू अजून आमच्याशी मस्त गप्पा मारतोयस म्हणजे परिस्थिती नियंत्रणात आहे... पण काळजी घ्यायला हवी."

दुखत तर होतंच... पण मित्रांच्या सहवासात वेदनांचाही विसर पडतो... मग आम्ही टाटा कॉलनीजवळच्या मनीजमध्ये नाश्त्यासाठी गेलो... खरं तर त्या दिवशी नाश्त्या ऐवजी मित्रांच्या मायेने, आपुलकीने आणि धीर देणाऱ्या शब्दांनीच मन आणि पोट दोन्ही भरून गेलं होतं...

थोड्याच वेळात बर्फ फॅक्टरीचा मालक अमनदीप सिंग म्हणाला, "आता काळजी करू नका... मी स्वतः तुम्हाला सायकलसह सुरक्षितपणे घरी सोडतो." 

त्या क्षणी जाणवले... अमनदीपने काळजीपूर्वक मदतीचा हात तर दिलाच होता तसेच तो आपत्कालीन परिस्थितीत जवळ आलेला माणुसकीचा दूतच भासला...

खूप ट्रॅफिक असल्यामुळे मुलुंड ते लोअर परळ हा पावणे दोन तासांचा प्रवास झाला... त्या सफरीत गप्पा रंगल्या. अमनदीप सांगत होता, "तीन वर्षांपूर्वी माझं वजन ११९ किलो होतं. आज ७२ किलो आहे. आता लोकांना फिटनेस आणि हेल्दी लाईफबद्दल मार्गदर्शन करतो." गप्पांमुळे पाठीच्या दुखण्याचा विसर पडला होता...

त्याच्या बोलण्यात मोठेपणा नव्हता; माणुसकी होती. व्यवसाय, हॉटेल्स, जिम... सगळं असूनही स्वभाव मात्र अगदी अतिशय साधा... डाउन टू अर्थ...

घरी पोहोचलो. त्याने स्वतः माझी सायकल घरात आणून ठेवली. जाताना माझ्या खांद्यावर हात ठेवून म्हणाला...

"सरजी, दवाके लिए या सायकलके लिए कुछ भी खर्च आये... मुझे जरूर बताइये. मैं तैयार हूँ."

त्या एका वाक्याने मन भरून आलं.

आजच्या काळात माणसं पैशाने श्रीमंत असतात; पण मनाने श्रीमंत असणारी माणसं फार क्वचित भेटतात. मला ती एका... अपघातामुळे भेटली...

मारू हॉस्पिटलमध्ये तपासणी झाली. सुरुवातीला फारसं गंभीर वाटलं नाही... पण एक्सरेमध्ये L2 मणक्याला छोटासा Hairline Fracture आणि Spondylosis असल्याचं समोर आलं. औषधं सुरू झाली. आता MRI होणार आहे...

पहिल्या दिवशी तर अंथरुणावर वळणंसुद्धा मोठं आव्हान होतं...

आज चौथा दिवस आहे...

आणि शरीर मला सांगतंय... "घाबरू नकोस, आपण पुन्हा उभे राहतोय...

आधीपेक्षा जवळपास सत्तर टक्के बरं वाटत आहे...

 औषधांचा परिणाम आहेच.. पण त्याहून मोठं औषध म्हणजे मित्रांचे फोन, भेटी, कुटुंबीयांची काळजी आणि असंख्य शुभेच्छा...

डॉक्टर म्हणाले, 'थोडे दिवस आराम करा.' मी म्हटलं, 'ठीक आहे डॉक्टर, सायकलला सांगतो... थोडे दिवस माझी वाट पहा... लवकरच येतो तुझ्यावर स्वार व्हायला...

या अपघाताने मला एक गोष्ट पुन्हा शिकवली...

रस्त्यावर पडणं हा अपघात असतो... पण पडल्यावर पुन्हा उभं राहणं हीच खरी जिद्द असते...

सायकल पडली म्हणून स्वप्न पडत नाहीत...

मणक्याला किरकोळ दुखापत झाली म्हणून मनाचा कणा कधीच मोडत नाही...

उलट प्रत्येक अपघात मला आणखी मजबूत करून जातोयं...

कोणी विचारतं, "आता सायकलिंग थांबवणार ना?"

मी फक्त हसतो...

अहो, सायकलिंग हा माझा छंद तर आहेच पण त्या पेक्षा तो माझा श्वास आहे...

काही दिवस विश्रांती घेईन... डॉक्टरांचं ऐकेन... MRI करेन. उपचार पूर्ण करेन...

पण पुन्हा हेल्मेट डोक्यावर असेल... पाय पॅडलवर असतील... आणि नजरा पुढच्या रस्त्यावरच असतील...

कारण पुढचं लक्ष्य आधीच ठरलं आहे... आग्रा ते राजगड सायकलवारी...

छत्रपती शिवाजी महाराजांची आग्र्यातून सुटकेच्या पराक्रमाची गाथा सायकलवरून भारतभर पोहोचवण्याचा हा प्रयत्न आहे...

 मला खात्री आहे... शिवछत्रपतींचे आशीर्वाद, मित्रांचे प्रेम आणि तुमच्या शुभेच्छा माझ्यासोबत आहेत...

अरुणाचल प्रदेशात अपघात झाला तेव्हा  "एका अपघाताची गंमत" लिहिली होती...

आणि आता...

ही आहे...

"दुसऱ्या अपघाताची... दुसरी गंमत!"

गुरु पौर्णिमेच्या दिवशी ट्रकने धडक दिली खरी...

पण नियतीने त्याच वेळी माझ्या आयुष्यात अमनदीपसारखा एक चांगला मित्रही आणून उभा केला...

म्हणून आज त्या अपघाताकडे रागाने नाही, तर हसतच पाहतो...

कारण काही अपघात वेदना देतात...

आणि काही अपघात आयुष्यभर जपावी अशी माणसं देऊन जातात...

जखमा थोड्या आहेत... पण जिद्द अजूनही कणखर आहे...

सायकल काही दिवस थांबली आहे... पण प्रवास अजिबात थांबलेला नाही...

कारण... शंभर वर्षांपर्यंत सायकल चालवायची आहे...

जय शिवराय...

सतीश कुसुम विष्णू जाधव

सायकल वेडा... 

पराशर ऋषीं मंदिर मनाली दिनांक १६.०७.२०२६

पराशर ऋषीं मंदिर... मनाली...

 दिनांक १६.०७.२०२६

आज पराशर ऋषींच्या पावन भूमीत... मिळाला एक अविस्मरणीय आध्यात्मिक अनुभव...

मनाली लेह खारदुंगला सायकल मोहिमेच्या परतीच्या वारीत आज आमच्या संपूर्ण टीमला हिमाचल प्रदेशातील अतिशय पवित्र आणि निसर्गरम्य पराशर ऋषी मंदिर तसेच पराशर सरोवर पाहण्याचा योग आला...

मनालीपासून सुमारे ५५ किलोमीटर अंतरावर आणि समुद्रसपाटीपासून २,७३० मीटर (९०९० फूट) उंचीवर वसलेले हे ठिकाण म्हणजे निसर्ग आणि अध्यात्म यांचा अद्भुत संगम आहे.

या मंदिरात प्रवेश करताच मनाला एक विलक्षण शांतता लाभली. सभोवताली हिरव्यागार पर्वतरांगा, समोर नितळ पराशर सरोवर आणि त्या सरोवराच्या मध्यभागी तरंगणारे छोटेसे बेट... हे दृश्य शब्दांत मांडणे खरोखरच कठीण आहे... 

हे बेट वाऱ्याच्या दिशेनुसार सरोवरात सतत आपले स्थान बदलत राहते आणि ही निसर्गाची अद्भुत किमया पाहण्यासाठी दूरदूरून भाविक आणि पर्यटक येथे येतात.

या पवित्र स्थळाचा संबंध महान वैदिक ऋषी महर्षी पराशर यांच्याशी आहे... महर्षी पराशर हे वेदव्यासांचे वडील होते... महर्षी पराशर यांनी याच परिसरात दीर्घकाळ कठोर तपश्चर्या केली आणि त्यामुळे हे स्थान सिद्धपीठ म्हणून ओळखले जाते...

आजही येथे ध्यान, जप आणि साधना केल्याने मनःशांती आणि सकारात्मक ऊर्जा प्राप्त होते...

या पवित्र स्थळाचा उल्लेख महाभारतात आहे...  जेव्हा पांडव स्वर्गारोहणासाठी हिमालयाकडे जात होते... तेव्हा भीम या परिसरात आले. त्यांच्या पावलाच्या  प्रचंड आघाताने येथे मोठा खड्डा निर्माण झाला आणि त्यातूनच पराशर सरोवराची निर्मिती झाली. हा इतिहास आणि श्रद्धा यांचा हा संगम प्रत्येक आध्यात्मिक साधकाला भारावून टाकतो.

तेराव्या शतकात बांधलेले हे मंदिर हिमाचलच्या पारंपरिक 'काठकुनी' शैलीतील लाकडी वास्तुकलेचा अप्रतिम नमुना आहे. मंदिरातील प्रत्येक लाकडी नक्षीकाम, त्याची रचना आणि परिसरातील प्रसन्न वातावरण पाहताना भारतीय संस्कृतीची समृद्ध परंपरा अनुभवायला मिळाली...

आजच्या या पराशर मंदिर भेटीत आमच्या मनाली लेह खारदुंगला सायकल मोहिमेची सांगता जणू एका आध्यात्मिक आशीर्वादाने होते आहे... अशी भावना प्रत्येकाच्या मनात निर्माण झाली. 

कठीण हिमालयीन सायकल वारीच्या पूर्णत्वाला  पराशर ऋषींच्या चरणी नतमस्तक होऊन पुढील मोहिमेसाठी शक्ती, धैर्य आणि यशाची प्रार्थना करण्याचे भाग्य लाभले, ही आमच्यासाठी अविस्मरणीय आठवण आहे...

आमची हिमालयन सायकल वारी संस्कृती, श्रद्धा आणि आत्मशांतीचा शोध होता.  पराशर ऋषींच्या पावन भूमीत आज त्या शोधाची सुंदर अनुभूती मिळाली... 

आध्यात्मिक शांतता, निसर्गसौंदर्य आणि भारतीय संस्कृतीचा दिव्य संगम अनुभवण्यासाठी प्रत्येक सायकलप्रेमीने पराशर ऋषींच्या या पवित्र मंदिराला आयुष्यात एकदा तरी अवश्य भेट द्यावी. 

ओम नमः शिवाय... 

भेट मिलिंद सोमणची... दिनांक ०७ मे २०२६

भेट मिलिंद सोमणची... दिनांक ०७ मे २०२६

नरिमन पॉईंटला आज एक भन्नाट लूप मारला…समुद्राच्या साक्षीने जितेंद्र, जयेश, विजय, रवी आणि रणजीत यांची बहारदार भेट झाली… मैत्रीच्या गप्पांनी सकाळ आणखी उत्साही बनली…

त्यानंतर जितेंद्र आणि जयेशसोबत वरळी सीलिंक मार्गे हिंदुजा हॉस्पिटलपर्यंत सफर झाली... जितेंद्राला तेथे टाटा करून शिवाजी पार्कच्या दिशेने सायकल वळली…

आणि मग घडला एक अविस्मरणीय क्षण…

शिवाजी पार्कच्या रस्त्यावर समोरून धावत येताना दिसला फिटनेस आयकॉन आणि सेलिब्रिटी  मिलिंद सोमण...

क्षणाचाही विलंब न करता सायकल वळली… जवळ जाऊन म्हटले…

“सर… तुमच्यासोबत एक सेल्फी हवा…”

मोबाईल हातात घेताच मिलिंद हसला… आणि म्हणाला…

“20 Push Ups…” 

क्षणभर आश्चर्य वाटले… पण पुढच्याच क्षणी मिलिंदच्या हातातील मोबाईलचा व्हिडिओ मोड ऑन झाला होता…

शिवाजी पार्कच्या फूटपाथवर… डोक्यात हेल्मेट… अंगात उत्साह… मिलिंद काउंटिंग करत होता... उत्साह वाढवत होता... आणि सलग 20 पुश अप पूर्ण झाले… 

दररोज करत असलेल्या सूर्यनमस्कारांनी शरीरात भरलेली ऊर्जा आज कामी आली… एकही क्षण जड गेला नाही…

पुश अप पूर्ण झाल्यावर मिलिंदने विचारले…

“How do you feel…?”

उस्फूर्त उत्तर आले…

“एकदम झकास…!” 

पुढचा प्रश्न…

“आज किती किमी सायकलिंग केले…?”

उत्तर दिले…

40 किमी… आणि दोनदा काश्मीर ते कन्याकुमारी सायकलिंग पूर्ण… 69 वर्षांचा तरुण…

हे ऐकताच मिलिंदच्या चेहऱ्यावर आश्चर्य आणि आनंदाचे भाव एकत्र उमटले…

आणि त्याच्या तोंडून आलेला एक शब्द… “Wow…!”

खेळाडूने खेळाडूला दिलेली ही शाबासकी म्हणजे आयुष्यभर जपून ठेवावे असे मानाचे प्रशस्तीपत्र होते… 

आजचा हा क्षण…

पुढील मनाली  लेह   खारदुंगला सायकल वारीसाठी नव्या ऊर्जेचा, नव्या जिद्दीचा आणि नव्या प्रेरणेचा स्रोत  ठरणार  आहे...

सतीश विष्णू जाधव

सायकलिस्ट

📞 7977690693

सायकल सफरीची खरी शिदोरी: अनुभवातून सापडला सुरक्षिततेचा मार्ग...

सायकल सफरीची खरी शिदोरी: अनुभवातून सापडला सुरक्षिततेचा मार्ग... दिनांक ०८ एप्रिल २०२६

खूप वर्षांच्या टुरिंग अनुभवातून सायकल आणि सफर यांचं एक सुंदर नातं जुळल आहे… आणि त्या नात्याने अनेक गोष्टी शिकता आल्या आहेत...

मुंबईसारख्या गजबजलेल्या शहरात लोकलने सायकल घेऊन जाणं म्हणजे जणू एक आव्हानच असते... लगेज तिकीट मिळवण्याची धावपळ, कंडक्टरकडे दंड भरण्याचा वेळेचा अपव्यय आणि गाडी चुकण्याची भीती... या सगळ्यामुळे अनेक वेळा नाईलाजाने लगेज तिकीट न काढता प्रवास करावा लागतो...

लांब पल्ल्याच्या मेल-एक्सप्रेस गाड्यांमध्ये सायकल पाठवणं ही देखील एक वेगळीच परीक्षा असते... मेल एक्स्प्रेस गाडीच्या लगेज मध्ये सायकल जमा करणे साठी बरेच पेपर वर्क करावे लागते आणि आपण प्रवास करत असलेल्या गाडीतूनच सायकल येईल याचा सुद्धा भरोसा नसतो...

 हल्ली  बऱ्याच लांब पल्ल्याच्या गाड्यांचे लगेज प्रायव्हेट झाले असल्यामुळे... त्याचे कॉन्ट्रॅक्टर अव्वाच्या सव्वा पैसे लगेज म्हणून मागतात... तसेच रेल्वे प्राधिकरण मार्फत अथवा खाजगी कंत्राटदार यांच्या मार्फत सायकल पाठविणे म्हणजे उतरताना आपली सायकल कोणत्या परिस्थितीत मिळेल याची काहीच गॅरंटी नसते... बऱ्याच वेळेला मधल्या स्टेशनवर सायकल उतरवणे देखील जिकिरीचे असते... 

काश्मीर ते कन्याकुमारी सायकलिंग करताना... आमची तिकीटे माता वैष्णो देवी कटरा पर्यंत होती... पण लगेज बोगी जम्मू तवी पर्यंत असल्यामुळे आम्हाला जबरदस्ती जम्मू तेथे उतरावे लागले होते..

खाजगी कंत्राटदारांची अवास्तव मागणी, सायकलची सुरक्षितता याबद्दलची अनिश्चितता तसेच गाडीतून उतरल्यावर सायकल कोणत्या अवस्थेत मिळेल याची चिंता... हे सगळं अनुभवताना अनेक वेळा सायकलचे नुकसान सहन करावं लागलं...

अरुणाचल प्रदेश येथील तीन सुखिया येथून पाठवलेली सायकल मुंबईत चाक निखळलेल्या अवस्थेत मिळाली होती... रेल्वेने सायकल नेताना बऱ्याच वेळा ब्रेक आणि डीरेलर खराब झालेले आहेत... 

मागच्या वेळेला निलगिरी सायकल टूर करताना म्हैसूर वरून सायकल डिस्मेंटल करून आम्ही बसण्याच्या बोगी मध्ये घेतल्या होत्या... पण सायकली गोणीत किंवा बॅग पॅकिंग केल्या नव्हत्या... त्यामुळे आमच्याकडून दंड वसूल करण्यात आला होता...  

या सर्व अनुभवांनी एक गोष्ट स्पष्ट झाली होती... सायकल आपल्या सोबत असेल तरच ती सुरक्षित राहते...

आता अरुणाचल प्रदेशात शेला पास आणि तवंग सायकल सफर करतोय... गौहती पर्यंत रेल्वेने जायचे आहे... म्हणून या वेळेस एक ठाम निर्णय घेतला... प्रत्येकाने सायकल डिस्मेंटल करून व्यवस्थित गोणी किंवा बॅगमध्ये पॅक करूनच कुर्ला टर्मिनस स्टेशन येथे यायचे...

जितेंद्र जैन सायकल चालवत लोकमान्य टिळक टर्मिनस येथे पोहोचला, तर महेंद्र निकमने कुर्ला टर्मिनस येथे ट्रेनने सायकल आणली. स्टेशनवरच सायकल डिस्मेंटल करून सर्वांनी नीट पॅकिंग केलं. माझ्यासह विशांत, नवनीत आणि विकास यांनी आधीच सायकली बॅगमध्ये बंद करून आणल्या होत्या.

2 टायर AC डब्यात सर्व सायकली अत्यंत सुरळीतपणे ऍडजस्ट झाल्या. कोणत्याही प्रकारचा त्रास नाही, कोणतीही कुरबुर नाही... अगदी आरामात सीटच्या खाली ठेवल्या... सोबतचं सामानही सहज मावलं.

भुसावळ येथे टीसी बदलला, आणि तेव्हा एक सुंदर क्षण अनुभवायला मिळाला... एस. पी. महाले यांनी “Happy Journey, Happy Cycling!” अशा शुभेच्छा दिल्या, तर बदली आलेल्या टीसी मनीष मिश्रा यांनी हसतमुख स्वागत केलं. या छोट्या गोष्टी प्रवास अधिक आनंददायी करून गेल्या...

या संपूर्ण अनुभवातून एक मौल्यवान शिकवण मिळाली...

आपली सायकल डिस्मेंटल करून व्यवस्थित पॅक करून, ती आपल्या सोबत ठेवून प्रवास करणं हेच सर्वात सुरक्षित, सोयीचं आणि आनंददायी आहे...

प्रवास नेहमी अनुभव समृद्ध करतो, शिकवतो आणि प्रत्येक वेळेला अधिक सजग बनवतो. 

सतीश विष्णू जाधव

सायकलिस्ट

7977690693

श्री. बजरंग बनसोडे (म.पो.से.), पोलिस उप आयुक्त... एक ग्रेट भेट... दि. १० मार्च२०२६

श्री. बजरंग बनसोडे (म.पो.से.), पोलिस उप आयुक्त, गुन्हे प्रतिबंधक शाखा, मुंबई... संवेदनशीलता, निसर्गप्रेम आणि माणुसकीची आस असणारे आणि जपणारे हे बहुआयामी व्यक्तिमत्त्व... आज त्यांच्या सहवासात अनुभवलेले क्षण माझ्यासाठी एक संस्मरणीय ठेवा झाला आहे...

बुलढाण्याचे सायकलिस्ट परममित्र संजय मयुरे यांच्या भारत परिक्रमा आरंभ समारंभात बनसोडे साहेबांची प्रथम भेट झाली होती... त्या कार्यक्रमात संजयची मयुरेची घेतलेली मुलाखत आज बनसोडे साहेबांच्या मार्फत मिळाली आणि तोच धागा पकडून भेटीसाठी वेळ मागितली... दुपारी तीन वाजताची वेळ मिळाली... या भेटीसाठी वरिष्ठ पोलिस निरीक्षक आणि सायकल मित्र सुवर्णा अडसुळे यांचे मोलाचे सहकार्य लाभले...

भेट होताच साहेबांचा पहिला प्रश्न होता... “ओळखलं काय?” त्यावर सहज उमटलेले उत्तर होते... खेळाडूंना वेळ देणाऱ्या आणि प्रोत्साहन देणाऱ्या अधिकाऱ्याला बरे कोण विसरेल?

पहिल्याच भेटीत प्रेम, आत्मीयता आणि जिव्हाळ्याची ओढ अनुभवायला मिळाली...

केबिनमधील अभ्यागतांच्या कोचावर आदरपूर्वक बसवले गेले. फक्कड चहाच्या सोबतीने गप्पांची रंगलेली मैफल मनात घर करून गेली...

टुरिंग सायकलिंगमधील विविध उपक्रम, शिव चातुर्य दिनाच्या निमित्ताने राबविण्यात आलेली गरुडझेप सायकल मोहीम, आणि खऱ्या इतिहासाची ओळख सर्वसामान्यांपर्यंत पोहोचविण्याचा प्रयत्न याविषयी तसेच दोन वेळा पार पडलेल्या विश्वविक्रमी काश्मीर ते कन्याकुमारी सायकल मोहिमेबद्दल बोलणे साहेब अतिशय एकाग्रतेने ऐकत होते...

संवादाच्या ओघात त्यांनीही अशी मोहीम करण्याची इच्छा व्यक्त केली. अशा मोहिमेसाठी योग्य वेळ काढता येईल, फक्त या व्यग्र जबाबदाऱ्यांमधून किमान तीस दिवसांची सुट्टी घ्यावी लागेल.. असा मनमोकळा संवाद रंगला...

साहेबांच्या केबिनमध्ये असलेली विविध झाडे, इनडोअर रोपटी आणि हिरवाई पाहून त्यांच्या निसर्गप्रेमाची आवड लक्षात आली... त्या अनुषंगाने बोलताना गावाकडे तब्बल दहा एकर क्षेत्रात विविध झाडे लावल्याचे त्यांनी सांगितले...

फळझाडे, फुलझाडे आणि पक्षी प्राण्यांसाठी जपलेले ते छोटेसे निसर्गविश्व... निरपेक्ष प्रेमाचा अनुभव देणारे आहे... आणि एक वेगळ्या भावविश्वात नेणारे आहे... हे त्यांच्या बोलण्यातून लक्षात आले...

गाय वासरू, हरण, कुत्रा, मांजर, खार, ससा, राजहंस, पोपट, कबुतर तसेच विविध पक्षी… अशा अनेक प्राण्यांशी जुळलेला त्यांचा जिव्हाळा ऐकताना मन भारावून गेले...

एखादा आजारी कोंबडा औषधोपचाराने बरा करणे, दोन्ही डोळ्यांनी अंध असलेली मांजर केवळ आवाजावरून आपला मार्ग शोधत जगणे, आजारी घुबड किंवा कबुतरांना आधार देऊन पुन्हा निसर्गात सोडणे... या प्रत्येक गोष्टीतून त्यांच्या मनातील करुणा आणि मायेची ओल पक्षी प्राणी प्रेम अतिशय भावले...

निरपेक्ष प्रेमाची खरी भाषा प्राणी पक्षी शिकवतात, हे त्यांच्या अनुभवातून प्रकर्षाने जाणवले...

या संवादात आणखी एक गोष्ट विशेष लक्षात आली... मंत्रालयातून आणि पोलिस विभागातून वरिष्ठांचे फोन सतत येत होते... त्यांना हवी असलेली माहिती देताना... आपल्या प्रत्येक सहकाऱ्याशी, कर्मचाऱ्याशी बोलताना त्यांच्या आवाजात प्रेम, संयम आणि आदर जाणवत होता...

पद मोठे असले तरी माणुसकी अधिक मोठी असते... सरांच्या व्यक्तिमत्त्वाची ही आगळी वेगळी ओळख मनात त्यांच्या बद्दल एक आदरच स्थान निर्माण करून गेली...

फिटनेस जपणारे, धावणारे, पोहणारे, सायकल चालवणारे, मोटारसायकलने भ्रमंती करणारे, मित्र जोडणारे, निसर्ग प्राणी पक्ष्यांवर नितांत प्रेम करणारे आणि माणसांबद्दल आत्मियता जपणारे असे हे व्यक्तिमत्त्व भेटले... हीच आजची खरी “ग्रेट भेट” होती...

अशा संवेदनशील, प्रेरणादायी आणि मनाने अतिशय श्रीमंत असलेल्या अधिकाऱ्यांची भेट जीवनाला नवी ऊर्जा देऊन गेली...

सतीश कुसुम विष्णू जाधव

सायकलिस्ट

7977690693

जाता संतांच्या गावा” दि. ०८ मार्च २०२६

“जाता संतांच्या गावा”  दि. ०८ मार्च २०२६

घुमान सायकल वारीचे संयोजक सूर्यकांत भिसे गुरुजी यांचे सुपुत्र स्वामीराज भिसे यांनी संतपरंपरेचा सखोल  अभ्यास करून लिहिलेल्या “जाता संतांच्या गावा” या ग्रंथाचे प्रकाशन काल रानडे इन्स्टिट्यूटचे सभागृह, फर्ग्युसन कॉलेज रोड, पुणे येथे संपन्न झाला. 

मा. डॉ. सदानंद मोरे... अध्यक्ष, महाराष्ट्र राज्य साहित्य आणि संस्कृती मंडळ, मा. राजेश पांडे... संचालक, राष्ट्रीय पुस्तक न्यास, मा. डॉ. संजय विष्णू तांबट... अधिष्ठाता, सावित्रीबाई फुले पुणे विद्यापीठ, मा. सचिन परब... संपादक, वार्षिक रिंगण, मा. कृष्णकुमार गोयल... अध्यक्ष, खडकी शिक्षण संस्था, मा. डॉ. संजय चाकणे... सहसचिव, खडकी शिक्षण संस्था, कॅप्टन आत्मसिद्ध भिसे... चेअरमन, मा.सै. सह. पतसंस्था दिघी यांच्या हस्ते या ग्रंथाचे प्रकाशन करण्यात आले. 

संतांच्या ओव्या, अभंग, समाधी स्थळे, मंदिरे आणि संतपरंपरेचा विद्यमान समाजजीवनावर असलेला प्रभाव यांचा सखोल अभ्यास करून स्वामीराज भिसे यांनी अनेक वर्षांच्या संशोधनातून हा ग्रंथ साकार केला आहे. संतसाहित्याचा आशय, त्यामागील अध्यात्मिक विचार आणि समाजजीवनातील प्रेरणादायी भूमिका यांचे अभ्यासपूर्ण चित्रण या ग्रंथात आढळते. त्यामुळे हा ग्रंथ संतपरंपरेचा अभ्यास करणाऱ्यांसाठी महत्त्वपूर्ण संदर्भग्रंथ ठरणार आहे.

या प्रकाशन सोहळ्याला पंढरपूर ते पंजाब... घुमान सायकल वारीचे सर्व सक्रिय सदस्य मोठ्या उत्साहाने उपस्थित होते. संतपरंपरेचा वारसा जतन करण्याच्या या उपक्रमाचे सर्वांनी मनापासून स्वागत केले. कार्यक्रमात उपस्थित मान्यवरांनी स्वामीराज भिसे यांच्या संशोधनपर कार्याचे कौतुक करत संतविचार समाजापर्यंत पोहोचविण्याच्या या प्रयत्नाला मोठे महत्त्व असल्याचे सांगितले.

स्वामीराज सूर्यकांत भिसे लिखित जाता संतांच्या गावा...  या पुस्तकाच्या मलपृष्ठावर एक अत्यंत अर्थपूर्ण चित्र आणि त्यासोबत एक चिंतनशील कवन दिसते...

संत केवळ मंदिरातच सापडत नाहीत; ते भेटतात रस्त्यावर, गर्दीत, विसरलेल्या गल्ल्यांमध्ये आणि आपल्या मनाच्या खोल तळाशी...

या ओळींतून संतत्वाचा व्यापक अर्थ उलगडतो. संत हे केवळ मंदिरात पूजले जाणारे व्यक्तिमत्त्व नसून ते जीवनाच्या प्रत्येक प्रवाहात अनुभवता येणारे चैतन्य आहेत. समाजाच्या गजबजाटात, दैनंदिन जीवनाच्या धावपळीत आणि माणसाच्या अंतर्मनात त्यांचे विचार सतत मार्गदर्शन करत असतात...

चित्रात दिसणारी होडी या विचारांचीच प्रतीकात्मक अभिव्यक्ती आहे. चारही बाजूंना पसरलेली पाने, जणू संतांच्या अभंगांची, ओव्यांची आणि त्यांच्या अनुभवसंपन्न वाङ्मयाची आठवण करून देतात. त्या ज्ञानसमुद्रात ही छोटीशी होडी आपला मार्ग शोधत पुढे सरकत आहे...

होडीवरील भगवा ध्वज संतपरंपरेतील त्याग, अध्यात्म आणि प्रेरणेचे प्रतीक आहे... जशी होडी लाटांमधून वाट काढते, तशीच संतवाणी जीवनातील गोंधळातून माणसाला योग्य दिशा दाखवते...

या चित्राचा आणि कवनाचा  एकत्रित भावार्थ असा की, संतांचा शोध घेण्यासाठी दूर जाण्याची आवश्यकता नाही. संतविचार समाजाच्या प्रत्येक प्रवाहात आणि माणसाच्या अंतर्मनात जिवंत असतात. त्या विचारांच्या दिशेने प्रवास सुरू झाला की जीवनालाही नवी दिशा आणि नवे प्रकाशपथ प्राप्त होते...

संतांचा विचार, त्यांची शिकवण आणि समाजजागृतीचा संदेश यांना नव्या पिढीपर्यंत पोहोचविणारे “जाता संतांच्या गावा” हे पुस्तक निश्चितच वाचकांना प्रेरणा देणारे ठरणार आहे. 

सतीश विष्णू जाधव, सायकलिस्ट

7977690696

छत्रपती शिवाजी महाराज जयंती आणि चांदिवली सहयोग सोसायटीत शिवज्योत स्वीकारण्याचा मान... दि १९ फेब्रुवारी २०२६*

छत्रपती शिवाजी महाराज जयंती आणि चांदिवली सहयोग सोसायटीत शिवज्योत स्वीकारण्याचा मान... दि १९ फेब्रुवारी २०२६*

आज शिवजयंती प्रित्यर्थ परममित्र स्वप्नील दौंड यांच्या संकल्पनेतून साकारलेली सायन किल्ला ते पवई ह्या छत्रपती शिवाजी महाराज सायकल राईड मध्ये भाग घेण्याची संधी मिळाली...

तरुणाईला निसर्गाकडे नेणे तसेच छत्रपतींचा इतिहास अवगत करणे आणि फिटनेसची आवड निर्माण करणे... स्वप्नीलच्या  या शुद्ध प्रयोजनामुळेच या राईड मध्ये भाग घेण्याचे ठरविले...

सायन किल्ल्यावर शिव मशालीचे प्रज्वलन झाले तेव्हा छत्रपतींचा जयघोष करण्यात आला...

सकाळच्या आल्हाददायक वाऱ्यात पेडल मारताना प्रत्येक सायकलस्वाराच्या मनात एकच ऊर्जा धावत होती ... छत्रपतींची प्रेरणा...

पवई येथील सहयोग सोसायटीमध्ये सर्व सायकलिस्टचे जोरदार स्वागत करण्यात आले... 

येथे सुप्रसिद्ध कौन्सिलर डॉ अंजलीताई अरुण पारकर यांची भेट झाली...  अंजली ताई समाजासाठी करत असलेल्या कार्यामुळे अतिशय प्रभावित झालो... त्या Remedial Therapist आणि Counsellor म्हणून कार्यरत आहेत..

शिक्षण म्हणजे फक्त पुस्तकी ज्ञान नाही... तर प्रत्येक मुलाची क्षमता ओळखून ती उजळवण्याचे त्यांचे समर्पित कार्य सतत सुरू आहे... विद्यार्थ्यांच्या शैक्षणिक आणि भावनिक विकासासाठी कार्यरत असलेली त्यांची सेवा समाजासाठी नक्कीच प्रेरणादायी आहे...

शिकण्यात अडचणी येणाऱ्या मुलांसाठी योग्य मार्गदर्शन, आत्मविश्वास वाढवणारे समुपदेशन आणि विशेष शिक्षणाची प्रभावी साथ हेच त्यांच्या कार्याचे वैशिष्ट्य आहे...

अंजलीताईंच्या साथीने चांदिवलीतील सहयोग सोसायटीच्या प्रांगणात शिव प्रतिमेसमोर दीप प्रज्वलन करून छत्रपतींच्या प्रतिमेला हार घालण्यात आला...

तसेच शिवज्योत स्वीकारण्याचा सन्मान लाभला… तो स्वराज्याच्या विचारांना स्पर्श करण्याचा दिव्य अनुभव होता... ज्या भूमीतून स्वराज्याची ज्योत प्रज्वलित झाली, त्या तेजस्वी परंपरेची ही अखंड मशाल… शौर्य, दूरदृष्टी आणि जनकल्याण यांचे जिवंत प्रतीक... त्यामुळेच मनाचा निर्धार अधिक भक्कम झाला...

छत्रपतींच्या तेजस्वी विचारांची ही मशाल हातात घेताना जबाबदारीची जाणीव अधिक दृढ झाली...

स्वराज्य, शौर्य आणि संस्कार यांचे प्रतीक असलेली ही मशाल प्रत्येक हृदयात स्वाभिमान प्रज्वलित करत राहो... रस्ता कितीही लांब असो, उद्दिष्ट कितीही कठीण असो... स्वराज्याची प्रेरणा सोबत असेल तर प्रत्येक वाट विजयाकडेच जाते...

या राईड निमित्ताने छत्रपती शिवाजी महाराजांच्या जाज्वल्य पराक्रमातील... छत्रपतींची आग्र्याहून सुटका या इतिहासाची माहिती सर्वांना दिली... आणि छत्रपतींना आग्र्यात नजरकैदेत ठेवलेल्या मीनाबाजार कोठी या वास्तूवर  मोठे संग्रहालय निर्माण होतय या बद्दल सांगितले... केंद्र सरकारने १७ ऑगस्ट हा दिवस शिव चातुर्य दिन म्हणून जाहीर केला आहे...

स्वप्नीलने  पितळी पाण्याची बाटली भेट म्हणून दिली... विशेष म्हणजे  त्या बाटलीवर छापलेली महाराजांची प्रतिमा पाहताच छाती अभिमानाने भरून आली.

सहयोग सोसायटीतील सर्व मान्यवरांचे मनःपूर्वक आभार.

आजची पन्नास किमी राईड करून महाराजांना मानाचा मुजरा...

जय शिवराय...

सतीश जाधव सायकलिस्ट

7977690693

टायगर सिटी सायकलिंग असोसिएशनचा दिमाखदार सायकल सोहळा... एक अविस्मरणीय अनुभव... दि १४.०२.२०२६

टायगर सिटी  सायकलिंग असोसिएशनचा दिमाखदार सायकल सोहळा... एक अविस्मरणीय अनुभव... दि १४.०२.२०२६

टायगर सिटी  सायकलिंग असोसिएशनने आयोजित केलेल्या बहारदार कार्यक्रमात विशेष पाहुणा म्हणून सहभागी होण्याचा सुवर्णयोग लाभला...  

संस्थेचे अध्यक्ष आणि जिवलग मित्र दिलीप वरकड यांचा संदेश आला आणि नागपूरच्या या कार्यक्रमात भाग घेण्याचे नक्की केले... दिलीपच्या सहयोगाने VIP कोट्यात दोन दिवस आधी काढलेल्या जाण्या येण्याच्या तिकीट कन्फर्म सुद्धा झाल्या...

दूरंतो एक्सप्रेसने सकाळी सव्वा सातला नागपूरमध्ये आगमन झाले… तर परम मित्र प्रदीप देशपांडे उर्फ PD स्वागतासाठी प्लॅटफॉर्मवर सज्ज होता...

PD च्या घरचा आपुलकीचा पाहुणचार घेऊन थेट डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर सांस्कृतिक भवन या कार्यक्रम स्थळी उपस्थित झालो... 

मागोमाग विद्यमान नगरसेविका शिवानी ताई  दाणी वखारे यांचे सायकलवरून आगमन होताच  वातावरणात प्रसन्नतेने भरून गेले... 

अध्यक्ष दिलीप आणि सदस्य विश्वास यांच्या कडून शिवानी ताईंचा जीवन प्रवास ऐकला आणि भारावून गेलो...

त्याचा संक्षिप्त परिचय खालील प्रमाणे:

महाराष्ट्र शासनाच्या नमो महारोजगार मेळाव्याच्या समन्वयक; मनी बी इन्स्टिट्यूट प्रा. लि. यांच्या संचालिका, प्रेरणादायी वक्त्या व आर्थिक सल्लागार...

संगणकशास्त्र पदवीधर; वित्त क्षेत्रातील अनेक प्रमाणपत्रे. १८व्या वर्षापासून विविध क्षेत्रांत कार्यअनुभव...

शिवानी ताईंचे ४००+ लेख प्रमुख मराठी वृत्तपत्रांत प्रकाशित झाले आहेत... वयाच्या १९व्या वर्षी ‘नागपूरचा सर्वोत्तम वक्ता’ हा मानाचा पुरस्कार त्यांना मिळाला आहे...

NISM व BSE येथे सर्वात तरुण प्राध्यापक म्हणून कार्यरत...

अर्थसंकल्प सादरीकरणाच्या दिवशीच त्याचे विश्लेषणात्मक पुस्तक प्रकाशित करण्याचा त्यांचा अनोखा विक्रम आहे...

२.७५ लाख+ सबस्क्राइबर्स असलेला यूट्यूब चॅनल; १.३ कोटी+ व्ह्यूज...

भाजयुमो महाराष्ट्र प्रदेश सरचिटणीस; नागपूर शहराच्या पहिल्या महिला अध्यक्षा...

हार्ले डेव्हिडसन बाईकर; जम्मू–कारगिल बाइक प्रवास पूर्ण....

आणि आता नागपूर महापालिकेच्या नगरसेविका...

शिवानी ताई म्हणजे तडफदार व्यक्तिमत्त्व, अफाट जिद्द, साहसाची आवड आणि ओढ... या सर्व गुणांमुळेच त्यांच्या  मनातील सर्व इच्छा पूर्ण होणार याची मला खात्री आहे...

दीप प्रज्वलना नंतर कार्यक्रमाला सुरुवात झाली...  सुरुवातीलाच प्रदीप देशपांडे यांनी प्रमुख पाहुणे व विशेष अतिथींची ओळख करून दिली. अध्यक्ष दिलीप वरकड यांनी संस्थेच्या कार्याचा आढावा घेतला आणि सदस्य दररोज ३० किमी सायकलिंगची शिस्त पाळतात, ही प्रेरणादायी माहिती दिली.

शिवानी ताईंनी नागपूरमध्ये सायकल ट्रॅक उभारण्याचे आणि स्वतः नियमित सायकलिंग करण्याचे आश्वासन  दिले, ही सायकलप्रेमींसाठी मोठी आनंदवार्ता होती... अश्विनी ताईच्या हस्ते मला सुद्धा मेडल मिळाले...

प्रदूषणमुक्त भारताची संकल्पना घेऊन देशभर केलेल्या सायकल सफरीतील  अनुभव... थोरामोठ्यांच्या झालेल्या गाठीभेटी आणि नर्मदा परिक्रमेतील आध्यात्मिक अनुभूती मला सर्वांसमोर मांडता आल्या...

प्रत्येक सायकलस्वाराने एखादे ध्येय ठरवून टुरिंग सायकलिंग करावे... असा प्रेमाचा संदेश सर्वांना दिला... समाजचं आपण देणं लागतो आणि त्याची परतफेड करण्याची परमेश्वराने आपल्याला सायकलिंगच्या अनुषंगाने दिलेली ही सुवर्णसंधी आहे... 

नागपूरच्या चैतन्य प्रवीण कुहिते या छोट्या मुलाने " काका मला तुमच्या सोबत फोटो काढायचा आहे... हे सांगितल्यावर... माझे नागपूरला येण्याचे सार्थक झाल्याचे समाधान वाटले... छोट्यांच्या स्वप्नांना माझ्या अनुभवाची साथ मिळाली होती...

टायगर सिटी सायकलिंग असोसिएशन यांनी एका महिन्याची जी सायकल स्पर्धा घेतली होती त्यातील सर्व विजेत्या सदस्यांना मेडल प्रदान करण्याचा कार्यक्रम अतिशय दिमाखात पार पडला... तसेच विशेष कार्य केलेल्या सदस्यांना माझ्या हस्ते ट्रॉफीने सन्मानित करण्याचे भाग्य मिळाले..

संस्थेचे फाउंडर मेंबर देवदत्त परांजपे यांनी आभार प्रदर्शन केले आणि त्या नंतर  अल्पोपहारचा कार्यक्रम झाला... तेव्हा टायगर सिटीच्या सर्व सदस्यांशी मनमोकळा सुसंवाद साधता आला.

कार्यक्रमानंतर विश्वास चाटी यांच्या घरी जंगी पाहुणचार... उदय-जयंत-विश्वास यांच्यासोबत रंगलेल्या गप्पा... आणि परतीच्या प्रवासासाठी स्वाती वहिनींच्या प्रेमळ हातचा जेवणाचा डबा... नागपूरकरांची  ही आपुलकी हृदयात कायमची कोरली गेली...

हा कार्यक्रम यशस्वी करण्यासाठी सर्व सदस्यांनी प्रचंड मेहनत घेतली होती... त्यांचे खूप खूप आभार आणि  सायकलिंग परिवार वाढविण्यासाठी नवनवीन कार्यक्रम हाती घ्यावेत... हीच शुभेच्छा...

नागपूर भेट आणि टायगर सिटीकरांनी केलेला स्नेहसत्कार दीर्घकाळ स्मरणात राहील.

नागपूरकरांनी सप्रेम दिलेला मोमेंटो आणि टायगर सिटी सायकल असोशिएशन प्रिंट केलेला कप खूप भावला... घरी गेल्यावर त्याचे उद्घाटन झाले...

सर्व नागपूरकर सायकलिस्ट ना प्रेमाचे आमंत्रण जेव्हा मुंबईला याल तेव्हा तुमची सेवा करण्याची संधी जरूर द्यावी...

जय श्री राम...

सतीश जाधव...सायकलिस्ट 

7977690693