परवा सायकलिस्ट मित्र विकास खेकडे घेऊन आला...
ट्रॉम्बेच्या विद्या ताईंनी खास त्याच्याकडे खेकडे सुपूर्द केले होते... मानखुर्द स्टेशनवरून विकासने ते घेतले आणि पठ्ठ्या तडक घरी पोहोचला...
खेकडे फ्रीजमध्ये गेले… आणि आम्ही गप्पांमध्ये मश्गूल झालो...
मग काय… गप्पांची अशी काही मैफल रंगली की खेकड्यांचे पैसे द्यायचे आहेत, ही अत्यंत महत्त्वाची आर्थिक बाब माझ्या लक्षातून अलगद निसटली...
काल फ्रीज उघडून खेकड्यांकडे नीट पाहिलं आणि लक्षात आलं...
अरेच्चा! हे तर डोलीचे खेकडे आहेत... आणि पैसे नाही दिले... आत लाख भरलेलं… म्हणजे खेकड्यांच्या दुनियेतले एकदम VIP...
आता खेकडा खाणं ही कला असेल, तर खेकडा साफ करणं ही तर पदवी परीक्षा होती...
खेकड्याचे दोन भाग करायचे, व्यवस्थित साफ करायचे आणि हे सगळं करताना त्याचे टोकदार दाते हाताला लागू द्यायचे नाहीत...
म्हणजे समोरचा खेकडा मेलेला असला, तरी त्याला हाताळताना आपल्याला जिवंत असल्यासारखीच सावधगिरी बाळगायची...
रात्रीच सर्व खेकडे मस्त साफ करून ठेवले...
आज रविवार…
आणि सकाळपासूनच स्वयंपाकघरातून येणाऱ्या वासाने जाहीर करून टाकलं होतं...
“आज घरात काहीतरी मोठं घडणार आहे!”
बायकोने रस्सेदार, झणझणीत, चमचमीत खेकड्यांचं कालवण बनवलं...
दुपारच्या ताटात गरमागरम चपाती… सुवासिक इंद्रायणी भात… आणि सोबतीला लालभडक चमचमीत खेकड्यांचं कालवण... म्हणजे पर्वणीच होती...
पहिला घास घेतला… आणि रविवार सार्थकी लागल्याचे समाधान झाले...
खेकडे खाण्याची गंमतच काही वेगळी असते...
इथे काटा-चमचा या उच्चभ्रू मंडळींचा काही उपयोग नाही... दोन्ही हात मैदानात उतरवावे लागतात...
एका हातात खेकड्याचा डेंगा… दुसऱ्या हातात नांगी… ओठांवर रस्सा… बोटांवर कालवण… आणि काही वेळात दाढी-मिशीसुद्धा त्या जेवणात अधिकृतरीत्या सहभागी झालेल्या...
खेकडा खाताना माणूस कितीही सुसंस्कृत असला, तरी पाच मिनिटांत त्याच्यातला आदिमानव जागा होतो...
पण खरी गंमत पुढेच…
एखादा मस्त भरलेला तुकडा तोंडात गेला की डोळे आपोआप मिटतात…
आणि क्षणभर वाटतं...
आपण डायनिंग टेबलावर नाहीच…
आनंदाच्या ढगावर बसून विहार करतोय...
अशा वेळी पोट म्हणतं,
“बस झालं!”
पण मन म्हणतं...
“अरे, खेकडा शिल्लक आहे… दोन घास अजून होऊ दे!”
आणि म्हणूनच खेकड्यांच्या जेवणात दोन घास जास्त जाणं हा दोष नसून… तो खेकड्यांचा अंगभूत गुणधर्म आहे...
आजच्या या रविवारच्या खेकडा-महोत्सवाचे तीन खरे मानकरी...
विद्या ताई... खेकड्यांसाठी...
विकास... ते सुखरूप घरपोच आणण्यासाठी...
आणि बायको स्वप्ना... त्या खेकड्यांना चमचमीत कालवणाचं स्वर्गीय रूप देण्यासाठी...
तिघांनाही मनापासून धन्यवाद...
आणि हो विकास…
गप्पांच्या नादात खेकड्यांचे पैसे राहिले आहेत हे खेकडे खाल्ल्यावर पुन्हा आठवलंय...
विद्या ताईंना विचारून किती द्यायचे ते सांग बाबा…
“नाहीतर पुढच्या वेळी खेकडे ट्रॉम्बेलाच
थांबतील… आणि घरचा पत्ता विसरतील...
सतीश कुसुम विष्णू जाधव...
खवय्या...
No comments:
Post a Comment