सुरांच्या सोहळ्यात सुवर्णक्षण साकारणारी सोगोप्रीत संगीत संध्या... रविवार दि. १४ सप्टेंबर २०२५

सुरांच्या सोहळ्यात सुवर्णक्षण साकारणारी सोगोप्रीत संगीत संध्या...

 रविवार दि. १४ सप्टेंबर २०२५

गीतकार मजरूह सुलतानपुरी यांचा हमे तुमसे प्यार कितना या एकल गाण्याच्या कार्यक्रमाची घोषणा झाली... गेले नऊ महिने सततच्या सायकलिंग इव्हेंटमुळे सोगो परिवारात सामील होता आले नव्हते... परंतू ठरवले होते... सायकलिंग कार्यक्रमाला थोडी बगल देऊन या सोगो संगीत सोहळ्यात सामील व्हायचे... त्यामुळे तातडीने वर्गणी भरली... 

सायकलिंग जसे फिटनेस आणि भारताच्या पर्यावरणासाठी करतो आहे... तसेच गाणे आत्म्याला स्वच्छ, हलके आणि आनंदी बनविण्यासाठी गातो आहे... दोन्हीही माझे पॅशन आहे... जीवनाला निरोगी, उत्साही आणि अर्थपूर्ण दिशा देणारे...

पहिलं गाणं मिळालं... मैं हूं झूम झूम झूम झूम झुमरू... किशोरदांच्या खास अंदाजात गाण्याचा सूर पकडण्याचा प्रयत्न सुरू झाला... हे उडत्या चालीतले गाणे जमू लागले पण किशोरदाच्या उडली साठी घसा हट्टीपणे साथ देत नव्हता... प्रीती दीदींच्या हे लक्षात आले... 

त्या अपूर्णतेतूनच पुढचं पाऊल उचललं गेलं... सोगोने दुसर गाणं दिलं... आणि मग  रामपूर का बासी हुं मैं लक्ष्मण मेरा नाम या गाण्याचा सराव सुरू झाला...

सोमवार - बुधवार हे गाण्यासाठी ठरलेले सरावाचे दिवस होते... सायकलिंगच्या सकाळच्या प्रॅक्टीस सोबत गाण्याचा सराव सुरू झाला... 

दरम्यान आग्रा ते राजगड या महत्वाच्या सायकल इव्हेंटमुळे दोन आठवडे प्रॅक्टीस चुकली होती... तरी घरी सराव करत गाण्याची नाळ तुटू दिली नाही.... 

घराजवळच नवीन कराओके स्टुडिओ सुरू झाला होता... एकदा सरावासाठी त्या स्टुडिओत हजेरी लावली... तेव्हा जाणवलं की चुका दाखवणारा डोळस मार्गदर्शक तेथे नव्हता... त्यामुळे गाण्यातील खाचाखोचा, आलाप इत्यादी साठी असलेले सूक्ष्म बारकावे लक्षात येत नव्हते...

सोगो सरावात उत्तम गोवेकर ठामपणे सांगायचा... आज तुझा घसा बसलाय... प्रीती दिदी नजरेतून आणि हातवाऱ्यातून मोठ्या तानांचा संकेत द्यायची...

 एकदा उत्तमनं गंमतीत दिलेला सल्ला लक्षात राहिला... घशाला कामठी मारून घे!... त्या क्षणी त्याचा अर्थ कमीसा कळला... पण विचार पक्का झाला की गळ्याला ताकद द्यायची तर काहीतरी वेगळं करावं लागेल... सकाळी सायकल प्रॅक्टीस दरम्यान भारत माता की जय... गणपती बाप्पा मोरया... या तार स्वरात दिलेल्या घोषणांमुळे गळ्यावर अतिरिक्त ताण पडत होता... त्यामुळे गाण्याच्या सरावात... उच्च सुरातला अंतरा गाताना आवाज बसत होता...

भावाला विचारलं... तो गाण्याचा तज्ञ असल्याने त्याने एक सोपा मंत्र दिला... दररोज शंख वाजव...

त्यानंतर ज्या दिवशी प्रॅक्टीस असायची त्या दिवशी सकाळी तीन वेळा शंख वाजवण्याची प्रॅक्टीस सुरू झाली... रंगीत तालीमपूर्वी आठवडाभर अर्धा मिनिट अखंड शंख वाजवायचा संकल्प घेतला आणि त्याचा परिणाम थेट जाणवला... मोठी तान अधिक सहज, अधिक खुल्या स्वरूपात येऊ लागली...

रंगीत तालीम जोमदार झाली... गाण सुव्यवस्थित गायलं गेल होत... आणि पसंतीची... शाबासकीची थाप उत्तम गोवेकरने दिली... त्यामुळे आता ग्रँड फिनालेला गाणं खुलणारच हे निश्चित झालं होतं...

 शो च्या दिवशी तोच अनुभव प्रत्यक्षात उतरला... गाणं सुरू होताच प्रेक्षकांचा उत्स्फूर्त टाळ्यांचा प्रतिसाद मिळू लागला... विशेषत: “खद्दर की छाया मे भारत जागा है” या ओळींवर मजरुह सुलतानपूरी यांचा मुलगा अंदलीब एव्हढे भारावून गेले की त्यांनी उस्फूर्तपणे टाळ्यां वाजवून वातावरण भारून टाकले.... नंतर अंदलीब यांनी स्टेजवरील भाषणात माझ्या गाण्याचा आवर्जून उल्लेख केला... तो क्षण माझ्यासाठी फार मोठा अनमोल गौरव होता...

जाणकारांची दाद ही कलाकारासाठी सर्वांत मोठी शाबासकी असते... आणि ती मिळाल्यावर आत्मविश्वास दुणावतो...

या अनुभवातून सिद्ध झालं की सातत्यपूर्ण सराव, योग्य मार्गदर्शन आणि आपल्या जवळच्या लोकांचा पाठिंबा मिळाला की बाथरूममध्ये गाण गुणगुणणारा साधा गायक सुद्धा स्टेजवर उत्कृष्ट परफॉरमन्स करतो... ठाम उभा राहू शकतो... 

पेडणेकर आणि त्यांच्या टीमने केलेला देखणा मेकअप... त्यामुळे चेहरा मोहरा बदलून गेला होता... स्टेजवरील लाईटमध्ये आर्टिस्ट - परफॉर्मर म्हणून लाईम लाईट मध्ये येण्यास त्यांनी हातभार लावला होता... पेडणेकरचा वाढदिवस सुद्धा सर्व गायक कलाकारांनी जोरकसपणे साजरा केला...

फोटोग्राफर संतोष प्रधान याने केलेली... गाण्याचा प्रत्येक क्षण टिपणारी कॅन्डीड फोटोग्राफी एकदम अफलातून होती... माझेच फोटो मला ओळखता येत नव्हते... एवढे बहारदार होते... त्यांनी गाण्याला अधिक देखणं रूप दिलं...

स्टुडिओ 99 चे पवन गोसावी यांचे... दोन व्हिडिओ कॅमेऱ्याने प्रत्येक क्षणाची लाईव्ह व्हिडिओग्राफी करणे तसेच व्हिडिओचे मिक्सिंग करून ते यूट्यूब चॅनलवर अपलोड करणे... हे काम अतिशय सफाईदारपणे चालले होते...

साउंड मिक्सिंग का क्या कहना... आवाजातला बेस आणि गोडवा एकदम खुलून आला... ही निखिल पांचाल त्यांच्या हाताची जादू होती... 

कार्यक्रमाची सूत्रसंचालिका तन्वी हिने सायकलिंगबद्दल केलेला छोटासा उल्लेखही गाण्याला अतिरिक्त रंग भरून गेला. 

संकेतने मोबाईल व्हिडिओ शूटिंगचे काम चोख बजावले होते... तर साक्षी काही हवं का याची प्रेमाने चौकशी करत होती... दोघेही आता सोगो कुटुंबाचे प्रेमाचे घटक आहेत.

पत्नीने जयपूरहून आणलेला राजस्थानी साफा तसेच जावयाचं पितांबरी धोतर आणि मुलीने आणलेला गुलाबी सदरा गाण्याच्या वेळी परिधान करून मिरवता आले... त्यामुळे सादरीकरणाला एक वेगळीच झळाळी मिळाली होती...

मध्यंतरानंतर ताबडतोब गाणं असल्यामुळे रुचकर उपम्याचा आस्वाद पुरेसा घेता आला नव्हता... गाणं संपलं आणि उपमा सुद्धा... पण चव आणि स्वर दोन्हींची लज्जत मनात रेंगाळत राहिली...

हा कार्यक्रम बहारदार गाण्यांच्या सोबत... मित्रांच्या मैत्रीचा... कुटुंबाच्या सहकार्याचा... आणि अतूट नात्यांचा सोहळा होता... 

प्रत्येकाने आपल्याला दिलेल्या गाण्याचं सोन केलं होतं.. ते सोनचाफ्याप्रमाणे फुलवलं त्यामुळेच हा सोहळा मोगऱ्याच्या सुगंधाने दरवळला .... तसाच आयुष्यभरासाठी मनात साठून राहिला...

सोगोप्रीत यांच्या अथक परिश्रम आणि समर्पणामुळे हा सुरेल सोहळा उजळून निघाला... प्रत्येक क्षण नव्या ऊर्जेने भरून गेला.. कार्यक्रमाला अभूतपूर्व उंची लाभली आणि सर्वांच्या हृदयात कायमस्वरूपी आनंदाची आठवण कायमची कोरली गेली...

या सोहळ्यासाठी अविश्रांत मेहनत घेणारे सोगोप्रीत यांना त्रिवार अभिनंदन...

सतीश जाधव

7977690693