*भेट झाली महात्म्यांची...*

भेट झाली महात्म्यांची...

लोकल ट्रेनने मित्राला भेटायला निघालो होतो. प्रवासात एक गृहस्थ भेटले. संपूर्ण अंगावर चंदेरी रंग, गोल चष्मा, हातात काठी... अगदी महात्मा गांधींचा वेश!

गप्पा सुरू झाल्या. विचारलं, "कुठे निघालात?" हसत म्हणाले, "चर्चगेटला... एका प्रदर्शनात तीन तास महात्मा बनून उभं राहायचं आहे."

"मानधन किती?" "हजार रुपये."

पुन्हा विचारलं, "आणि हा रंग?" म्हणाले, "पाचशे रुपयांचा... त्यात त्वचेची ॲलर्जी झाली तर ती वेगळीच."

क्षणभर मनात विचार आला... महात्मा बनण्याचा आजकालचा पॅकेज रेट हजार रुपये; त्यात निम्मा खर्च रंगाचा! पण माणूस म्हणून मोठं होण्यासाठी अजूनही कोणताही पॅकेज रेट निघालेला नाही...

सतीश टंकसाळे उर्फ बाबा मित्राला भेटलो... वय वर्षे ७८. पण उत्साह मात्र पंचविशीचा... शुभा मुदगलचा कार्यक्रम असला की आवर्जून मुंबईत उपस्थिती... पुण्यावरून मुंबईत आला की मित्रांना भेटल्याशिवाय परत नाही... गप्पा, हास्य, आठवणी... आणि मनात कायमचं घर करून जाणारा स्वभाव...

आज दोन महात्मे भेटले...

एकाला महात्मा दिसण्यासाठी चंदेरी रंग लावावा लागला... दुसऱ्याला महात्मा वाटण्यासाठी फक्त माणुसकी पुरेशी होती...

पहिल्याला टाळ्या मिळतील... दुसऱ्याला मित्र मिळाले आहेत...

रंग धुतला की पहिला महात्मा पुन्हा सामान्य माणूस होईल... पण दुसऱ्या महात्म्याची ओळख चेहऱ्यावर नाही, ती स्वभावात आहे...

म्हणूनच काही महात्मे प्रदर्शनात दिसतात... आणि काही आयुष्यभर मनात राहतात...

खरा महात्मा अंगावरच्या रंगाने नव्हे, तर मनावर उमटलेल्या रंगांच्या अंगाने  ओळखला जातो... 

सतीश जाधव